Kızı Hafzanın bir lafından sonra beyninden vurulmuşa dönen Hz. Ömeri şok eden olay neydi?
Kişinin dünyada sevdikleriyle beraber olduğu gibi, ahirette de sevdikleriyle beraber olması Allah’ın hususî bir lütfudur. Zaten beşer olarak biz de bunu istiyoruz. Çünkü ancak sevdiklerimizle birlikte olduğumuzda mutlu olabiliyoruz, yüzümüzden tebessümler taşıyor. Sevdiklerimizden uzak olduğumuzda ise içimizi bir düşüncedir, bir kederdir, bir garipliktir, bir mutsuzluktur, bir keyifsizliktir alıp gidiyor.
Beşer olarak sevdiklerimiz içinde yaşamak, sevdiklerimiz içinde gülmek, sevdiklerimiz içinde ağlamak, sevdiklerimiz içinde ölmek istemiyor muyuz? Acımızda, kıvancımızda, sevincimizde, düğünümüzde, derneğimizde hep sevdiklerimizi yanı başımızda görmek istemiyor muyuz? Öyle ki, başımız ağrıdığında sevdiklerimiz çare buluyor, dişimiz ağrıdığında sevdiklerimiz merhem oluyor, düştüğümüzde sevdiklerimiz elimizden tutuyor.
Cenâb-ı Hak da bu isteğe cevap olarak insanoğluna sevebileceği eşler, dostlar, ahbaplar ve arkadaşlar yaratmıştır. Madem sevdiklerimizi bize Cenâb-ı Hak ihsan etmiştir. Öyleyse onları Allah için sevmeliyiz. Onları Allah için sevdiğimizde, Cenâb-ı Hak ebedî âhiret hayatında da inşaallah onları bize, bizi onlara ihsan eder.
O, ALLAH VE RESULÜ’NÜ SEVİYOR
Sahabeden Nuayman isminde bir genç haram olmasına rağmen bazen içki içiyordu. Yaptığı bu şey bir günahtı. Dolayısıyla da sahabeden biri, ona kınayıcı bir söz sarf edince Allah Resûlü kaşlarını çattı ve: Kardeşinize karşı şeytana yardımcı olmayın. Allah’a yemin ederim o, Allah ve Resûlü’nü sever (Buhârî, Hudûd, 4) buyurdu. Allah ve Resûlü’nü sevmek, onlarla beraber olmayı netice vereceğinden, böyle bir insan, her ne kadar günah da işlese kötü söze muhatap olmaya müstehak değildir çünkü o Allah ve Resûlü’nü sevmektedir... Bu sevgi ise farzlarını yapan, büyük günahlardan kaçınan birisi için Resûlullah’la beraber bulunmaya yeter. Zira kişi sevdiğiyle beraberdir...
Efendimiz bir cihada çıkmış, sahabeden Hz. Sevban ise O’nunla bulunamamıştı. Allah Resûlü döndüğünde herkes kendisini ziyaret ediyordu. Bunlar arasında Sevban da vardı. Sararmış, solmuş ve adeta bir deri bir kemik kalmıştı. Şefkat Peygamberi sordu: Sevban bu hâlin ne? Sevban, şöyle cevap verdi: Ya Resûlallah! Beynimi kemiren bir düşünce var ki işte o beni bu hâllere soktu. Kendi kendime düşündüm. Ben, Allah Resûlü’nden üç günlük ayrı kalmaya dahi tahammül edemiyorum. Ebedî bir âlemde bu ayrılığa nasıl güç yetirebilirim? Çünkü O, Allah’ın Resûlüdür. Makamı yücedir. Gireceği Cennet de ona göre olacaktır. Halbuki ben sıradan bir insanım. Cennet’e girmiş dahi olsam, Allah Resûlü’nün gireceği Cennet’e girebilmem mümkün değil. O halde ben O’ndan ebedî ayrı kalacağım. Bunu düşündüm ve bu hâllere düştüm. Allah Resûlü, bu dertli insana derdine derman olacak şu ölümsüz ifadesiyle karşılık verdi: Kişi sevdiğiyle beraberdir.
SEVEN, SEVDİĞİ GİBİ YAŞAR
Kişiyi sevmek, ona benzemek ve onun hayatını kendine hayat edinmekle olacaktır. Bir gün Hz. Ömer’in kızı Hafsa Validemiz kendisine Babacığım, dıştan gelen devlet elçileri oluyor ve daima yeni yeni heyetler kabul edip görüşüyorsun. Üzerindeki elbiseyi yenilesen daha iyi olmaz mı? der.
Hz. Ömer, kızından bu sözleri duyunca beyninden vurulmuşa döner. Allah Resûlü’nü ve Hz. Ebu Bekir’i kastederek, Ben bu iki dosttan nasıl ayrı kalabilirim? Vallahi, dünyada onlar gibi yaşamalıyım ki ahirette onlarla beraber olabileyim cevabını verir.
Biz buna, büyük cihad veya manevî cihad diyoruz. Allah Resûlü’nün ve sahabînin yolu budur. Onlar, Cenâb-ı Hakk’la sıkı bir irtibat içinde yaşadılar. Kulluk görevlerini öylesine derin bir hassasiyetle yerine getiriyorlardı ki onları görenler, ibadetten başka hiçbir şeyle meşgul olmadıklarını zannederdi. Halbûki onlar, hayatı bir bütün olarak yaşıyorlardı... deta ihlasın özü ve hülâsası hâline gelmişlerdi. Yaptıkları her işi Allah rızası ölçüsünde yapıyorlardı. Her işlerinde bir iç derinliği vardı. Şayet biz de onlarla beraber Efendimiz’in kevser havuzu etrafında buluşmak istiyorsak, onları sevmeli, yaşadıkları hayatı hayatımıza hayat kılmalıyız.
BAŞKALARININ YANLIŞI SİZİ AYRI BİR YANLIŞA SÜRÜKLEMESİN
Merhaba. Her gün İstanbul trafiğinde araç kullanıyorum. Direksiyon başına geçtiğimde bazen kendimi tanıyamıyorum. Bunun sebebinin diğer araç sürücüleri olduğunu düşünüyorum. Trafikte sizi sıkıştırıyorlar, ağza alınmayacak sözler, küfürler, hakaretler... Ben de istemeden aynı şekilde tepki veriyorum. Ağzımdan kötü sözler çıkıyor, kendimi kontrol edemiyorum. Ne tavsiye edersiniz? M. Metin Şark/İstanbul.
Sevgili okur! Yüce Kitabımız’da insanın tavır ve davranışlarını çok iyi tanımlayan bir ayet vardır: Her insan kendi seciye v | | Samanyolu Haber Son Dakika 08.05.2009 | |